Rasûlüllah [S.A.V) yoksulları sever, onlarla birlikte otururdu. Um-mu’s-Saib el-Ensariyye kelime-i şehâdeti getirmeden ve Rasûlüllah’a bey’at etmeden önce, RasûlüNah fS.A.V) onu, evinde ziyaret etmekten çekinmezdi..
Bir gün Rasûlüllah (S.A.V) onun evine geldi ve onun titrediğini gördü.
Rasûlüllah [S.A.V}:
— Neyin var? Ummu’s-Saib (veya Ummu’l-Museyyib)! Niye titriyorsun? dedi.
Ummu’i-Museyyib:
— Sıtmadan (hummadan) dolayı. Allah onda bereket vermesin, dedi.
Peygamber (S.A.V):
— Sıtmaya sövme. Çünkü o, körüğün demirin pisliğini giderdiği gibi Ademoğlunun günahlarını giderir, buyurdu.
Cabir îbn Abdiilah bu hadisi Ummu’s-Saib’ten rivayet etmiştir. Ca-bir’den de, Ebu’z-Zubeyr rivayet etmiştir.
